“We kunnen het! Niet alleen!”

Maurice Coffee Bar, Antwerpen-Berchem: Meeting point Vitale Verbinders.

De AoPL workshop van oktober 2015 was voor ons alle vier een bijzonder ontmoeten. Als een delen van immer opstekende jongensdromen, inmiddels ingebed in ruime levenservaring en dus ook gekoppeld aan kwetsbaarheid die we in de workshop gezien en gedeeld hebben. Vanuit die ervaring was er een verlangen naar een vervolg, naar meer.

Dat meer, die opvolging zagen we niet in de vorm van een nieuwe workshop of in de vorm van een klassieke leervorm. Het moest een vorm worden van doen, uitwisselen en zo lerend. Zo dat Danny de coaching vond waar hij naar op zoek was zonder dat hij gebonden is aan 1 coach. Zo dat Luc anderen in de organisatie ‘besmet’ en de goesting geeft om dit ook te doen. Zo dat Lieven en Jos hun ideeën over transitie en bouwen aan de organisaties van morgen in een duurzame samenleving kunnen toetsen aan de realiteit.

We wilden op zoek gaan naar veerkrachtige ecosystemen die zorgen, leren, werken en waardevol leven vorm en inhoud geven. Die én veiligheid bieden aan ik en wij én het lonkend perspectief wakker houden in mij/ons. Ecosystemen daarenboven die minimale inspanning koppelen aan maximaal resultaat, op basis van engagement en mandaat. Zodat ‘het’ gebeurt in plaats van dat het ‘gemanaged’ wordt. Verbindend in plaats van versnipperend. We zijn niet zozeer op zoek naar iets ‘lerend’ maar wel iets ‘levend’, iets waar we mogen zeggen ‘dat we het echt niet weten’ en van daar uit mogen vertrekken. Geen klassiek onderzoek of project maar een betekenisvol traject van én beleving én economie (eigen rendement overstijgend) én dynamisch (niet institutioneel).

Deze doelen en dromen waren het resultaat van onze eerste ontmoeting op een gure donderdag ochtend in december 2015 in een leuke koffie bar vlak bij het station Antwerpen-Berchem. Een trendy plek waar je ook terecht kan voor cursussen breien en haken. Wij hielden het bij het verbinden van onze gedachtedraden en andere losse eindjes.

Inmiddels hebben we elkaar vijf maal ontmoet, meestal bij Maurice. Boeiende ochtenden met teveel koffie, chocomelk en chai-thee. Grootse filosofieën, concepten en plannen waarin we talent ont-wikkeling weten te koppelen aan organisatie ont-wikkeling en maatschappelijke verandering. De metafoor van de skate ramp wordt een inspirerende bron. Telkens gingen we begeesterd en tevreden naar huis. Het zinderde steeds nog enkele dagen na en we keken uit naar die volgende meeting, ook al lag de datum nog niet vast. Het was trouwens steeds een zoeken en pluizen in drukke agenda’s, maar het lukte ons elkaar terug te ontmoeten om de 5 à 6 weken.

Tevens hebben we ook enkele concrete acties gerealiseerd:

  • KernTalentenanalyses van onszelf en het management team van de Kringwinkel Antwerpen en hieruit lessen getrokken
  • Workshop met het management team van Danny rond KernTalenten en hefbomen voor organisatieverandering
  • De ontwikkeling van de ramp-metafoor en ontwerp artikel
  • Besef dat we best steeds de link leggen met zeer concrete projecten: textielproject, opening nieuwe winkel met ander concept, unieke ketensamenwerking retail-sociale economie, …
  • Gesprekken met derden over het uitbreiden van ons gezelschap

Naast die begeestering is er 8 maanden later ook de zorg: “Hoe nu verder?” en: “Waar naartoe?” Niettegenstaande goede intenties, afspraken en ook wel enkele concrete stappen en acties, ontbreekt er iets van ‘echt doen’ en ‘economie bouwen’.

Op zich is er voor ons gezelschap de geruststellende kern die ons bindt: “De goesting en een plek om vanuit ‘een ander perspectief door het raam te kijken’.” Dat is de kracht van wat we de voorbije maanden als groep gedaan hebben.

Ons kern-inzicht is helder en blijft terug komen doorheen onze ontmoetingen: “We kunnen het! Niet alleen!” Onze toekomstige uitdagingen vereisen verdere en andere samenwerking tussen organisaties. We beseffen duidelijk dat zonder die nieuwe ‘doorbraak’ samenwerking we op termijn niet enkel het gezond en duurzaam maatschappelijk samenleven begrenzen maar ook het voortbestaan van onze eigen organisaties.

De organisaties waar Luc en Danny werken, de Lochting en de Kringwinkel Antwerpen zijn als het ware geënt op wat de samenleving ‘uitspuwt’ aan mensen en goederen. De voorbije 20 jaar zijn ze professioneel de weg op gegaan van management om die ‘re-integratie processen’ te managen. Op zich is dat nodig maar het volstaat niet langer. Als individuele organisatie kunnen ze die ‘uitstoot’ niet oplossen. Dat moet op niveau van ‘de keten’ bekeken worden met gepaste werkvormen en gepaste uitgangspunten: focus op de inhoud, de waarde en niet op de structuren en het geld. De ‘zuivere bron’ is het vertrek.

Tegelijkertijd beseffen we dat – voor zover wij weten – de bestaande structuren en systemen in onze samenleving niet voorzien zijn voor dit soort trajecten. En dat maakt ook voor ons gezelschap de vraag naar “Wat doet het motortje draaien?” zo cruciaal. We kunnen wel een lijst opmaken van enerzijds ‘vermeden kosten’ en anderzijds ‘extra opbrengsten’ in drie verschillende mogelijke keuzes die voor ons liggen:

  • ‘niets doen’
  • ‘het alleen doen’
  • ‘het samen met anderen doen’

Terugkerend evenwel blijft de vraag naar de onderliggende verdienmodellen van zulke nieuwe samenwerkingsvormen? Wat doet het motortje draaien en blijven draaien, zo dat op het einde van de rit de rekeningen kunnen betaald worden? Hoe kunnen we het idee/principe van ‘waardecreatie x 10’ hard maken?  Sporadisch zien we zulk een samenwerking tot stand komt dankzij goede wil en extra inzet van sommige trekkers. Doch hoe ‘verduurzamen’? We zien hier niet zo direct antwoorden op.

Voorzichtig willen we enkele ‘handvaten’ in het midden gooien en delen om ons verder zoeken meer te richten:

  • participatie en harmony nastreven ‘op zich’, ‘als dusdanig’ creëert geen meer-waarde. Het koppelen aan en enten op actie en concrete projecten die er toe doen, is steeds wezenlijk;
  • geen meerwaarde voor de organisatie zonder meerwaarde voor het individu. Geen ‘doorbraak’ samenwerking zonder organisatie voordeel (en dus ook ) individueel voordeel;
  • een gevoel van interne veiligheid voor medewerkers is een noodzakelijke basisvoorwaarde;
  • het is een proces van iteratief op twee onderscheiden niveaus waakzaam en actief zijn: het concrete niveau van de actie, het abstracte niveau van de reflectie. Beiden zijn noodzakelijk, moeten bewaakt worden en begrensd zo dat de oversteek steeds gepast gebeurt.

Voor het bewaken van dit laatste punt huren we klassiek ‘facilitators’ en proces begeleiders in. Doch wat als je met zijn vieren, twee ondernemers in de praktijk en twee ondernemende ‘consultants’ samen in zee gaat? Wie en hoe dan de oversteek bewaken?

 

 

 

Advertenties