Samenwerking: hoe doorbreek je het syndroom van de “olifant met de flanellen strik”

In onze huidige tijdsgeest is het “not done” nee te zeggen tegen samenwerken. Het hoort dat je samenwerkt, want dan sta je open voor de ander, maak je mee deel uit van het grotere geheel, toon je dat je interesse hebt. Dus het klinkt ook goed als het wordt genoemd, ja, we gaan zelfs investeren in training om het te verbeteren.
Terwijl we veel tijd stoppen in training en ontwikkeling van vaardigheden voor communicatie, samenwerking en leiderschap, begin ik vanuit de praktijk meer en meer te zien dat het gaat om een juiste verhouding van enkele kritische elementen: een talent van samenwerking zal maar tot uiting komen als er zowel bereidheid is om die te ontvangen EN een behoefte om er ook echt iets mee te doen. Deze laatste twee zaken blijken veel moeilijker te zijn dan het aanleren van vaardigheden, omdat we ze zelf niet onder controle hebben en daarin afhankelijk zijn van anderen. Dus we durven eigenlijk geen nee te zeggen. De echte vraag in samenwerking is feitelijk omgekeerd: waar zeggen we echt JA tegen?

Het noemen van samenwerking is eenvoudig. Het daadwerkelijk doen, uitvoeren, be-leven, is een heel ander paar mouwen. Het vraagt risico, betrokkenheid, openheid, kwetsbaarheid, en bovenal, vertraging. En in deze snelle tijd van communicatie en informatie is zeker dit laatste niet evident.

Willen we echt een katalysator voor meer samenwerking en co-creatie in onze maatschappij zijn, dan is enkel trainen en ontwikkelen niet voldoende. We dienen onze verhalen te delen, het te leven, met elkaar te zijn.

Midden november woonde ik een Art of Hosting bij van collega’s op Bowen Island, Vancouver. Met 49 mensen in 1 ruimte, elk met zijn eigen verhaal en achtergrond… Zelf heerlijk geen begeleidende rol nemen, maar mogen meedoen.
Voor mij werd de magie van onze aanpak opnieuw bevestigd. We praten in onze workshops niet over samenwerking. We creëren een ervaring van samenwerking, gaan samen aan de slag. Na 3 dagen voelde ik mij ECHT betrokken bij het homeless thema in Seattle; werd ik mee deel van de first nations thematiek die in deze kant van de wereld speelt; had ik meegebouwd aan hernieuwbare energie-oplossingen voor twee belendende provincies. De ervaring en de context gaven mij de ruimte om mijn eigen talent te zien en niet omgekeerd. Ik geloof er heilig in dat iedereen gemaakt is om samen te werken, alleen hebben we dergelijke omgevingen gecreëerd en afspraken met onszelf gemaakt dat we dit zelf in de weg staan…

Daarom ook de uitnodiging: welke condities heb jij nodig om echt JA te zeggen tegen samenwerken? Als je JA zegt tegen samen willen ontdekken vanuit vertrouwen, dan zie je de mogelijkheden. Waar kun je dit in jouw omgeving morgen gaan toepassen? Waar ligt de ruimte? En hoe pak je die en wie gaat je daarbij helpen?

Geniet ervan, en luister niet alleen naar de woorden, maar creëer zelf de daden!

Advertenties